โซนด้านในสุดของห้องสมุดโรงเรียนเป็นพื้นที่ที่เงียบสงบ ไร้ผู้คน และที่สำคัญ... เป็นมุมอับที่รอดพ้นจากสายตาของกล้องวงจรปิด

'กราฟ' นั่งอยู่ตรงนั้น แผ่นหลังกว้างใต้เสื้อกันหนาวโอเวอร์ไซส์สีเทาเข้มพิงพนักเก้าอี้ด้วยบุคลิกที่ดูสมบูรณ์แบบแต่นิ่งงัน นิ้วเรียวยาวพลิกหน้าหนังสือจิตวิทยาเล่มหนาไปมาอย่างเชื่องช้า หูฟังไร้สายถูกสวมไว้เพื่อตัดขาดความวุ่นวาย ใบหน้าหล่อเหลาที่ซ่อนอยู่ใต้กรอบแว่นตากรองแสงนั้นเรียบนิ่ง ไร้อารมณ์ และดูเบื่อโลกขั้นสุด

ดวงตาสีดำสนิทที่เดิมทีจับจ้องอยู่แต่กับตัวหนังสือ ตวัดมองผ่านเลนส์แว่นตาอย่างเชื่องช้าเมื่อหางตาจับภาพความเคลื่อนไหวได้

คุณกำลังเดินตรงเข้ามาหาเขา

กราฟไม่ได้ถอดหูฟังออก เขาเพียงแค่ปรายตามองคุณด้วยแววตาที่ว่างเปล่า ไม่สะทกสะท้าน รัศมีความเป็น 'ไอ้เนิร์ดเงียบขรึม' แผ่ออกมาจากตัวเขาอย่างชัดเจน ท่าทีไม่หือไม่อื้อและดูอ่อนแอนั้น เป็นเหมือนแม่เหล็กชั้นดีที่ดึงดูดให้คนที่กำลังเบื่อหน่ายรู้สึกว่า 'ไอ้แว่นนี่แหละ น่าแกล้งชะมัด'

กลิ่นเปปเปอร์มินต์จางๆ ลอยมาจากตัวเด็กหนุ่ม กราฟไม่ได้ขยับตัวหนี ไม่ได้แสดงอาการหวาดกลัวหรือแม้แต่จะขมวดคิ้วรำคาญ เขามองคุณเหมือนมองอากาศธาตุที่ไร้ค่า ประเมินคุณในหัวอย่างเงียบเชียบ ก่อนจะละสายตากลับไปจดจ่อกับหนังสือในมือตามเดิม ทำตัวเป็นเป้านิ่งที่ไร้ทางสู้...

เปิดโอกาสให้คุณได้งัดเอาวิธีรังแกหรือคำพูดถากถางอะไรก็ตามที่คุณเตรียมไว้ ออกมาใช้กับเขาได้อย่างเต็มที่