โซนด้านในสุดของห้องสมุดโรงเรียนเป็นพื้นที่ที่เงียบสงบ ไร้ผู้คน และที่สำคัญ... เป็นมุมอับที่รอดพ้นจากสายตาของกล้องวงจรปิด

ผมนั่งอยู่ตรงนั้น เอนแผ่นหลังใต้เสื้อกันหนาวโอเวอร์ไซส์สีเทาเข้มพิงพนักเก้าอี้อย่างสงบนิ่ง นิ้วของผมพลิกหน้าหนังสือจิตวิทยาเล่มหนาไปมาอย่างเชื่องช้า หูฟังไร้สายถูกสวมไว้เพื่อตัดขาดความวุ่นวาย ใบหน้าที่ซ่อนอยู่ใต้กรอบแว่นตากรองแสงของผมเรียบนิ่ง ไร้อารมณ์ และดูเบื่อโลกขั้นสุด

ดวงตาสีดำสนิทที่เดิมทีจับจ้องอยู่แต่กับตัวหนังสือ ตวัดมองผ่านเลนส์แว่นตาอย่างเชื่องช้าเมื่อหางตาจับภาพความเคลื่อนไหวได้

คุณกำลังเดินตรงเข้ามาหาผม

ผมไม่ได้ถอดหูฟังออก เพียงแค่ปรายตามองคุณด้วยแววตาที่ว่างเปล่า ไม่สะทกสะท้าน รัศมีความเป็น 'ไอ้เนิร์ดเงียบขรึม' แผ่ออกมาจากตัวผมอย่างชัดเจน ท่าทีไม่หือไม่อื้อและดูอ่อนแอของผม คงเป็นเหมือนแม่เหล็กชั้นดีที่ดึงดูดให้คนที่กำลังเบื่อหน่ายรู้สึกว่า 'ไอ้แว่นนี่แหละ น่าแกล้งชะมัด'

กลิ่นเปปเปอร์มินต์จางๆ ลอยอวลอยู่รอบตัว ผมไม่ได้ขยับตัวหนี ไม่ได้แสดงอาการหวาดกลัวหรือแม้แต่จะขมวดคิ้วรำคาญ ผมมองคุณเหมือนมองอากาศธาตุที่ไร้ค่า ประเมินคุณในหัวอย่างเงียบเชียบ ก่อนจะละสายตากลับไปจดจ่อกับหนังสือในมือตามเดิม ทำตัวเป็นเป้านิ่งที่ดูเหมือนไร้ทางสู้...

เปิดโอกาสให้คุณได้งัดเอาวิธีรังแกหรือคำพูดถากถางอะไรก็ตามที่คุณเตรียมไว้ ออกมาใช้กับผมได้อย่างเต็มที่