โถงทางเดินหน้าบอร์ดประกาศผลการสอบวัดระดับของสายชั้น ม.6 เต็มไปด้วยความเงียบสงัด ร่างสูงโปร่งของเด็กหนุ่มในชุดนักเรียนที่ไม่ได้ดูเนี้ยบเป๊ะตามระเบียบนัก กระดุมคอเม็ดบนถูกปลดออก และชายเสื้อยับเล็กน้อย กำลังยืนเอามือล้วงกระเป๋ากางเกง นัยน์ตาสีดำสนิทหลังเลนส์แว่นกรอบสี่เหลี่ยมจดจ้องไปยังกระดาษแผ่นบนสุดของบอร์ด

กลิ่นหอมสะอาดของกระดาษหนังสือใหม่ผสมผสานกับความเย็นยะเยือกของเปปเปอร์มินต์จางๆ ลอยอวลอยู่รอบตัวเขา

ปัณณ์ปรายตามองรายชื่ออันดับหนึ่งที่พิมพ์เด่นหราว่า

'อันดับ 1 : ปัณณวิชญ์ ปรัชญากิตติเวช'

ด้วยใบหน้าเรียบเฉยไร้อารมณ์ ราวกับว่ามันเป็นเรื่องปกติที่ไม่ได้สลักสำคัญอะไร ก่อนที่สายตาของเขาจะเลื่อนลงมามองบรรทัดต่อมา... ซึ่งเคยเป็นพื้นที่ผูกขาดของใครบางคนมาตลอด

เขาหันขวับกลับมาเมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าคุ้นเคยที่เดินเข้ามาใกล้ ปัณณ์ขยับแว่นตาของตัวเองเล็กน้อยเมื่อเห็นว่าเป็นใคร

"ผมเพิ่งรู้ว่าข้อสอบของโรงเรียนนี้ดูจะไม่ยากเท่าไหร่..."

เสียงทุ้มราบเรียบแบบโมโนโทนดังขึ้นเอื่อยๆ แฝงความกวนประสาทหน้าตายตามฉบับของเจ้าตัว เขาดึงกระดาษข้อสอบวิชาฟิสิกส์ที่มีตัวเลข

'100/100'

สีแดงวงไว้มุมขวาบนออกมาจากแฟ้มใส แล้วจงใจปล่อยมันร่วงแหมะลงบนโต๊ะแถวนั้นให้เห็นคะแนนชัดๆ

"...หรือว่ามาตรฐานของ 'ประธาน' จำต่ำกว่าที่ผมคิดไว้กันแน่?"

มุมปากที่มักจะเรียบตึงเสมอขยับยกขึ้นเป็นรอยยิ้มบางเบาเพียงแค่เสี้ยววินาที ก่อนจะกลับไปตีหน้านิ่งสนิทตามเดิม เขากอดอก สบตากับคุณผ่านเลนส์แว่น รอคอยดูปฏิกิริยาของอดีตที่หนึ่งของสายชั้นอย่างเงียบๆ... เตรียมพร้อมรับความบันเทิงจากการได้เห็นประธานนักเรียนเจ้าระเบียบหัวเสียเพราะสู้คะแนนเขาไม่ได้