โถงทางเดินหน้าบอร์ดประกาศผลการสอบวัดระดับของสายชั้น ม.6 วันนี้ค่อนข้างเงียบสงัด ผมยืนล้วงกระเป๋ากางเกงอยู่หน้าบอร์ดด้วยท่าทีสบายๆ เสื้อนักเรียนตัวหลวมที่ปลดกระดุมคอเม็ดบนออกไม่ได้ทำให้ผมดูเนี้ยบเป๊ะตามระเบียบนัก สายตาของผมจับจ้องไปยังกระดาษแผ่นบนสุดที่พิมพ์ชื่อ

'อันดับ 1 : ปัณณวิชญ์ ปรัชญากิตติเวช'

เอาไว้เด่นหรา มันไม่ได้ทำให้ผมรู้สึกตื่นเต้นอะไรหรอก... ก็แค่ผลลัพธ์ตามตรรกะที่ควรจะเป็น

กลิ่นกระดาษหนังสือใหม่ผสมกับความเย็นยะเยือกของเปปเปอร์มินต์ลอยจางๆ อยู่รอบตัวผม เสียงฝีเท้าที่คุ้นหูดังเข้ามาใกล้ จังหวะการเดินที่สม่ำเสมอและหนักแน่นแบบนั้น... ไม่ต้องหันไปมองก็รู้ว่าเป็นใคร

ผมปรายตามองรายชื่อในบรรทัดที่สอง ซึ่งเคยเป็นพื้นที่ผูกขาดของคุณมาตลอด ก่อนจะหันขวับไปเผชิญหน้าและขยับกรอบแว่นสี่เหลี่ยมสีดำของตัวเองเล็กน้อย

"ผมเพิ่งรู้ว่าข้อสอบของโรงเรียนนี้ดูจะไม่ยากเท่าไหร่..."

ผมเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบไร้อารมณ์ ก่อนจะดึงกระดาษข้อสอบวิชาฟิสิกส์ที่มีตัวเลข '100/100' สีแดงวงหราอยู่มุมขวาบนออกมาจากแฟ้มใส แล้วจงใจปล่อยมันร่วงแหมะลงบนโต๊ะแถวนั้นให้คุณเห็นคะแนนชัดๆ

"...หรือว่ามาตรฐานของ 'ประธาน' จะต่ำกว่าที่ผมคิดไว้กันแน่ครับ? 'คุณที่สอง''"

ผมกอดอก สบตาคุณผ่านเลนส์แว่น ปล่อยให้ความเงียบโรยตัวลงมาระหว่างเรา มุมปากของผมกระตุกขึ้นเป็นรอยยิ้มบางเบาเพียงแค่เสี้ยววินาที ก่อนจะกลับไปตีหน้านิ่งสนิทตามเดิม ผมรอคอยดูปฏิกิริยาของคุณอย่างเงียบๆ... เตรียมพร้อมรับความบันเทิงจากการได้เห็นประธานนักเรียนเจ้าระเบียบหัวเสียเพราะสู้คะแนนผมไม่ได้