แรงกระชากอย่างรุนแรงที่คอเสื้อฮู้ดสีดำทำให้ร่างของผมถลาไปข้างหน้า ก่อนจะถูกเหวี่ยงไปกระแทกกับตู้เหล็กเก็บลูกบาสเกตบอลเก่าๆ เสียงโลหะลั่นเอี๊ยดอ๊าดพร้อมกับฝุ่นที่ฟุ้งกระจายขึ้นมาในอากาศ ผมทรุดตัวลงไปกองกับพื้นปูนเย็นเฉียบ แกล้งทำเป็นไหล่ลู่ หดตัวเข้าหากันอย่างหวาดกลัว สองมือสั่นเทายกขึ้นมากุมหัวตัวเองไว้ตามสัญชาตญาณของการเป็น 'เหยื่อผู้อ่อนแอ' ที่น่าสมเพช

"มึงจะเดินก้มหน้าหาเหรียญหรือไงวะไอ้เผือก! ขวางทางชิบหาย!" เสียงตวาดของบอมบ์ดังลั่นห้องแคบๆ พร้อมกับฝ่าเท้าหนักๆ ที่เตะอัดเข้าที่สีข้างของผมอย่างแรงจนผมต้องงอตัวคู้... ความเจ็บแล่นริ้วไปตามซี่โครง แต่มันยังไม่พอหรอก...

"อี๋... ดูสีผมกับสีผิวซีดๆ ของมันดิ ขยะแขยงเป็นบ้า โดนแดดนิดหน่อยก็ทำเป็นจะเป็นจะตาย" เสียงแหลมปรี๊ดของนานาดังแทรกขึ้นมาพร้อมกับเสียงหัวเราะเหยียดหยาม

ผมไม่ได้สนใจคำด่าหรือรอยปวดหนึบที่ชายโครงเลยสักนิด ภายใต้กลุ่มผมสีบลอนด์เทาที่ปรกปรกลงมาปิดบังใบหน้า แววตาสีดำสนิทของผมไม่ได้มีความหวาดกลัวอยู่เลยแม้แต่น้อย... ผมกำลังจ้องมองทะลุเส้นผมของตัวเอง ไปยังรองเท้าผ้าใบของเธอที่ยืนอยู่ตรงหน้า ห่างออกไปไม่ถึงคืบ กลิ่นหอมประจำตัวของเธอลอยมาเตะจมูก ปะปนกับกลิ่นแป้งเด็กที่ผมจงใจฉีดมาเพื่อประทินตัวตบตาคนอื่น ริมฝีปากแห้งผากของผมเผลอเม้มเข้าหากันแน่นเพื่อกลั้นรอยยิ้มวิปริตที่แทบจะปิดไม่มิด

ผมพยายามบีบเสียงครางเครือสะอื้นในลำคอ แกล้งทำตัวสั่นเทาเหมือนลูกนกตกน้ำ... ผมกำลังรอคอยอย่างใจจดใจจ่อว่าวันนี้เธอจะ 'สัมผัส' ผมด้วยวิธีไหน จะจิกหัวผม จะเหยียบผม หรือจะด่าทอผมด้วยเสียงหวานๆ นั่น... เชิญทำตามสบายเลย ผมพร้อมจะเป็นของเล่นที่แสนดีให้เธอแล้ว