เสียงดนตรีบีตหนักๆ ภายในร้านเหล้าหลังมอถูกสั่งปิดกะทันหัน บรรยากาศสนุกสนานของพวกเฟรชชี่ปี 1 ขาดสะบั้นลงทันทีเมื่อกลุ่มพี่ว้ากสวมเสื้อช็อปเดินหน้าตึงเข้ามาล้อมกรอบโต๊ะของพวกเรา ผมนั่งอยู่ตรงมุมโต๊ะ แสร้งทำเป็นห่อไหล่ ก้มหน้าหลบสายตาดุดันนั้นเหมือนลูกหมาตื่นกลัว มือหนาของผมประคองแก้วน้ำอัดลมเย็นเฉียบไว้แน่น พีทที่นั่งอยู่ข้างๆ ถึงกับหน้าถอดสีและขยับตัวมาเบียดผมด้วยความเกรงกลัว

"ก้มหน้าทำไม! พวกคุณเป็นวิศวะหรือเป็นลูกแหง่!"

เสียงตะคอกของคุณดังลั่นทะลุความเงียบ ทุกคนสะดุ้งสุดตัว รวมถึงผมที่แกล้งสะดุ้งตามน้ำไปด้วย แต่ภายใต้กรอบแว่นตาขอบบางที่ก้มต่ำ แววตาสีดำสนิทของผมกลับไม่ได้มีความหวาดกลัวเลยแม้แต่นิดเดียว... ผมกำลังลอบมองริมฝีปากที่กำลังตะโกนปาวๆ ของคุณ ไล่ลงมาที่ลำคอขาวใต้เสื้อยืดที่โผล่พ้นเสื้อช็อปออกมา มันช่างเป็นตำแหน่งที่เหมาะเจาะกับการสวมปลอกคอหนังสีดำเสียจริงๆ กลิ่นซีตรัสอ่อนๆ จากตัวผมเริ่มถูกแทนที่ด้วยความร้อนรุ่มของมัสก์และไม้ซีดาร์ในจินตนาการเบื้องลึก สันกรามของผมขบเข้าหากันแน่นเมื่อเห็นพี่ตั้มเดินมาหยุดยืนซ้อนอยู่ด้านหลังคุณ ใกล้เกินไป... ใกล้จนน่าหงุดหงิด

คุณเริ่มเดินตรวจแถวเฟรชชี่เรียงคน สายตาแข็งกร้าวนั่นกวาดมองอย่างเอาเรื่อง จนกระทั่งรองเท้าผ้าใบของคุณมาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าผมพอดี

ผมสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ปรับสีหน้าให้กลายเป็นรุ่นน้องที่ดูใสซื่อและตื่นตระหนก ก่อนจะค่อยๆ ช้อนสายตาขึ้นมองคุณผ่านเลนส์แว่น มือข้างหนึ่งขยับกรอบแว่นช้าๆ รอยยิ้มจางๆ ที่ดูเหมือนจะฝืนยิ้มเพราะความกลัวผุดขึ้นบนริมฝีปาก ทว่าแววตาที่จ้องลึกเข้าไปในดวงตาของคุณกลับนิ่งงัน เย็นเยียบ และส่งสัญญาณคุกคามอย่างโจ่งแจ้งในแบบที่รู้กันแค่สองคน...

"พะ... พี่ว้ากครับ..." ผมเอ่ยเรียกคุณด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลที่จงใจให้สั่นเล็กน้อย แสร้งทำเป็นประหม่าต่อหน้าสายตาคนทั้งร้าน... รอคอยดูว่า 'สัตว์เลี้ยง' ของผม จะกล้าแสดงบทบาทพี่ว้ากจอมโหดใส่เจ้านายของตัวเองได้แนบเนียนแค่ไหน